Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
1 2 3 4 5


Sd.Kfz.2 Kettenkrad
 

        Sd.Kfz.2 Kettenkrad (lub NSU-Kettenkrad) - to lekki pojazd wielozadaniowy (używany m.in. do transportu, holowania dział, układania kabli telefonicznych) z okresu II wojny światowej. Został opracowany w zakładach NSU Motorwerke AG na przełomie lat 30. i 40. XX wieku.
    W połowie 1938 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu prac nad niezwykle nowatorską konstrukcją. Miał nią być "motocykl na gąsienicach", w którym połączono ze sobą dwie zupełnie odmienne grupy pojazdów - wykorzystywano w nim elementy czołgu i motocykla. Pomysł na taką konstrukcję został opracowany i opatentowany przez niemieckiego wynalazcę - inżyniera dyplomowanego Heinricha Ernesta Kniepkampa, w czerwcu 1939 roku.
    Pierwsze prototypy nieoficjalnie określane były jako Kleiner Kettenkraftwagen Vs. Kfz. 620. Nie trwało to jednak długo, ponieważ już 5 czerwca 1941 roku wprowadzono oficjalne oznaczenie - Kettenkraftwagen Sd.Kfz.2. Ciekawostką konstrukcyjną tego pojazdu były nietypowe, skomplikowane gąsienice z gumowymi nakładkami (zazwyczaj w pojazdach pancernych stosuje się gąsienice o sucho pracujących łożyskowaniach sworzni ogniw). Zaletą takiego rozwiązania był mały opór toczenia (dzięki czemu motocykl mógł się poruszać z prędkością 70km/h), wadą natomiast wysoki koszt produkcji oraz większa podatność na awarie. 
    Pierwsze zamówienie złożone w zakładach NSU przewidywało wyprodukowanie między lipcem 1940, a końcem 1941 roku tzw. serii zerowej w liczbie 500 egzemplarzy. Zostało ono wykonane zgodnie z założonym harmonogramem i wkrótce napłynęły kolejne zamówienia, nie tylko z Sił Lądowych, ale również z Luftwaffe. Rozwój produkcji Sd.Kfz.2 wspierał sam minister do spraw Uzbrojenia i Przemysłu Wojennego Rzeszy - Albert Speer, który osobiście testował Kettenkrady w czasie prób poligonowych. Pojazd podczas eksploatacji wojskowej spisywał się na tyle dobrze, że postanowiono opracować jego wersje specjalne, które zostały przeznaczone do różnego rodzaju działań. Pierwsza z nich, oznaczona jako Sd.Kfz.2/1 została wyprodukowana dla potrzeb pododdziałów łączności. Konstruktorzy przystosowali ją do przewożenia dwóch bębnów z kablem telefonicznym, które umieścili nad przedziałem silnikowym. Dwa kolejne bębny przewożono w holowanej za pojazdem jednoosiowej przyczepce. Wymiary Sd.Kfz.2/1 były nieco większe od podstawowej wersji Kettenkrada - długość: 3,15 m, szerokość: 1,33 m, wysokość: 1,71 m. 
    Druga wersja - Sd.Kfz.2/2, również produkowana była dla potrzeb pododdziałów łączności. Różniła się od swojej poprzedniczki zaledwie rodzajem stosowanych bębnów oraz ich usytuowaniem na pojeździe. Trzecia wersja - Sd.Kfz.2/3, została natomiast wyposażona w pomocniczy dźwig, którego ramię znajdowało się z przodu pojazdu. Stosowano ją w niektórych kompaniach warsztatowych m.in. przy wymianie silników w rentowanych wozach bojowych. 
    Oprócz wymienionych wyżej serii specjalnych powstała również wersja patrolowa, uzbrojona w jeden karabin maszynowy MG 34 kalibru 7,92 mm. W pojeździe tym usunięto dwa tylne siedzenia, a zamiast nich zamontowano tylko jedno, z prawej strony kadłuba, przeznaczone dla celowniczego MG 34, siedzącego zgodnie z kierunkiem jazdy Kettenkrada.
    Bardzo oryginalne, opancerzone wersje Sd.Kfz.2 zbudowano również dla Luftwaffe. Były one przeznaczone dla oddziałów, których głównym celem była ochrona lotniska. W pojazdach tego typu stanowisko kierowcy było osłonięte od przodu i z boku pochylonymi płytami pancernymi. Obserwował on drogę wyłącznie przez dwie wąskie szczeliny znajdujące się w przednim pancerzu. Zbudowano kilka modeli tego typu "motocykla na gąsienicach", różniących się między sobą zaledwie usytuowaniem karabinu maszynowego MG 34 kalibru 7,92 mm.
    W tym miejscu warto również wspomnieć o tzw. Kettenkrad mit Fernlenkung. Był to Sd.Kfz.2 przebudowany i przystosowany do zdalnego kierowania drogą radiową, służący początkowo do wykonywania przejść w polach minowych. W pojeździe tym siedzenie kierowcy oraz kierownica zostały przeniesione na tył pojazdu, dzięki czemu w zwolnionym miejscu umieszczano ładunek wybuchowy. Wiosną 1942 roku firma NSU we współpracy z dowództwem 300. Batalionu Pancernego opracowała nową wersję zdalnie sterowanego Kettenkrada. Tym razem przenoszony materiał wybuchowy miał być wykorzystany do niszczenia szczególnie trudnych punktów oporu przeciwnika. Prototyp takiego pojazdu otrzymał aparaturę radiową identyczną, jak ta która została użyta w pojazdach Borgward B IV. Sd.Kfz.2 w opisywanej wersji został użyty między innymi podczas szturmu na Sewastopol w czerwcu 1942 roku. Doświadczenia bojowe z działań na górzystych obszarach Krymu nie były jednak do końca zadawalające.
    Kettenkrady bez wahania można uznać za jedne z najbardziej uniwersalnych pojazdów Wehrmachtu podczas II wojny światowej. O ich przydatności świadczy fakt nagminnego wykorzystywania zdobycznych Sd.Kfz.2 przez żołnierzy alianckich.
 
Bibliografia:
1. Mariusz Skotnicki - Kettenkard, Technika Wojskowa Historia, Nr 2/2011




 


Zobacz:   Użycie Bojowe  -  Zdjęcia  -  Książki



SKOMENTUJ:
 
Nick:


Wpisz komentarz:

 
   
 



16 października 2012


Prawa Autorskie

UWAGA ! Zamieszczone na portalu zdjęcia nie należą do mnie; zostały umieszczone wyłącznie w celach edukacyjnych. Jeśli jesteś posiadaczem praw autorskich do któregoś ze zdjęć i nie życzysz sobie, aby były umieszczone na tym portalu proszę o kontakt : o2wojnie.cba.pl@op.pl

Autor: